ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแห่งการเปลี่ยนแปลงรูปแบบตึกแถวคงอยู่ในช่วงตั้งแต่รัชกาลที่ 6 – รัชกาลที่ 7 เป็นต้นมา โดยเฉพาะความนิยมคอนกรีตเสริมเหล็ก ซึ่งบ่งบอกถึงช่วงเวลาแห่งการพัฒนาด้านวัสดุก่อสร้างอย่างใหม่ที่นิยมใช้กันแพร่หลายมากขึ้น ส่วนที่สังเกตง่ายที่สุดคือด้านหน้าของแนวตึกแถวกลุ่มนี้ที่ทำกันสาดยื่นออกสำหรับทางเท้าด้านหน้า หรือชายคาที่ยื่นออกมามากขึ้น ซึ่งเป็นโครงสร้างคอนกรีตหล่อเสริมความแข็งแรงด้วยเหล็กเส้นภายใน

ทั้งนี้ก่อนหน้าจะเป็นกันสาดและชายคาคอนกรีตเสริมเหล็กที่เห็นกัน ตึกแถวรุ่นแรกเริ่ม (เช่น ตึกแถวริมถนนเฟื่องนคร) จะนิยมใช้วัสดุน้ำหนักเบาบังแดดฝนด้วยโครงสร้างไม้มุงสังกะสีทำยื่นออกมาสั้นๆ เหนือประตูหน้าต่างซึ่งบางครั้งนิยมประดับไม้ฉลุเข้าไปด้วย จนเมื่อเวลาต่อมาที่คอนกรีตเสริมเหล็กแพร่หลายเข้ามาในงานก่อสร้างอาคาร กันสาดและชายคาของอาคารจึงมีแนวโน้มเปลี่ยนรูปแบบไปเป็นโครงสร้างที่ยื่นออกมาได้มากขึ้นและยังสามารถทำเป็นแผงยาวต่อเนื่องตลอดแนวตึกไปในที่สุด