ในกลุ่มวัดจีนนิกายของกรุงเทพฯ น่าสังเกตว่ามีวัด 3 แห่ง ที่มีรูปแบบสถาปัตยกรรมแสดงแรงบันดาลใจจากรูปแบบงานศิลปกรรมที่นิยมในทางภาคเหนือของจีน รูปแบบศิลปกรรมแบบราชสำนักจีนสมัยราชวงศ์หมิงและชิง รวมไปถึงงานศิลปกรรมแบบทิเบต ได้แก่ วัดโพธิ์แมนคุณาราม วัดคิชกูฎวิหาร และวัดทิพย์วารีวิหาร ซึ่งวัดเหล่านี้สร้างหรือบูรณะเปลี่ยนรูปแบบในสมัยรัชกาลที่ 9

ตัวอย่างงานประดับที่แสดงแรงบันดาลใจจากงานศิลปกรรมภาคเหนือของจีน เช่น การประดับประติมากรรมมังกรเหวิ่นโซ่ว (吻兽) ที่ปลายสันหลังคา และการใช้โต๋วก่ง (โครงสร้างรับเครื่องบนหลังคา) ส่วนงานประดับที่น่าจะได้ต้นแบบมาจากงานศิลปกรรมในราชสำนักสมัยราชวงศ์หมิง-ชิง เห็นได้จากการประดับขื่อด้วยงานจิตรกรรมแบบ “เสวียนจื่อไฉ่ฮว่า” และงานประดับที่สัมพันธ์กับงานศิลปกรรมทิเบต อาทิ การใช้ตัวอักษรทิเบต หรือการประดับสถูปบนสันหลังคา เป็นต้น

งานประดับที่กล่าวมาข้างต้นมีความน่าสนใจ เพราะแสดงให้เห็นถึงการปรับเปลี่ยนแนวคิดของชาวจีนที่อุปถัมภ์การสร้างศาสนสถาน โดยแต่เดิมสังเกตได้ว่า การสร้างศาลเจ้าและวัด ชาวจีนนิยมที่จะเลือกใช้รูปแบบสถาปัตยกรรมและงานประดับที่สัมพันธ์กับเอกลักษณ์ศิลปกรรมในบ้านเกิดของชาวจีนโพ้นทะเล 5 ภาษา ได้แก่ แต้จิ๋ว ฮกเกี้ยน ไหหลำ แคะ กวางตุ้ง ดังนั้น การเลือกแรงบันดาลใจใหม่ในการสร้างวัดจึงเป็นปรากฏการณ์ที่ศึกษาต่อไปว่าเป็นผลสืบเนื่องมาจากปัจจัยใด

งานประดับขื่อแบบ “เสวียนจื่อไฉ่ฮว่า” วัดทิพย์วารีวิหาร