เครื่องไม้มุงหลังคาเป็นอย่างไทยประเพณี คือ ประกอบด้วย ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ แต่ปรากฏลักษณะพิเศษที่น่าจะเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของการสร้างเครื่องประกอบหลังคาของกลุ่มช่างวังหน้า ได้แก่ ตัวป้านลม ที่จะทำเป็นตัวนาค ในส่วนของสกุลช่างวังหน้า จะทำตัวนาคเป็นแนวตรงลงมาไม่มีการหยักโค้ง ที่เรียกว่า “นาครวย” “ตัวรวย” ตัวไม้ที่แยกเฉียงลงมาจากจั่วที่ประดับช่อฟ้าไม่คดโค้ง หรือเรียกว่า “รวยระกา” คือ การไม่ทำหยักโค้ง ที่เรียกว่า “นาคสะดุ้ง” หรือ “นาคลำยอง” เป็นจังหวะแบบที่เรียกว่า “นาคสะดุ้ง” นอกจากนี้สีของหลังคาที่ใช้เพียงสีส้ม ไม่มีการใช้สีอื่นๆ และหลังคาไม่มีการซ้อนชั้น มีเพียงการซ้อน “ตับ” คือแผ่นหลังคาที่แผ่ออกด้านข้าง

การใช้นาครวย หรือรวยระกา เป็นรูปแบบเฉพาะอย่างหนึ่งของานช่างวังหน้าที่แตกต่างจากงานช่างหลวง (พระราชวังหลวง) ที่จะทำเป็นนาคสะดุ้งหรือนาคลำยอง รวมทั้งเรื่องของสีหลังคาที่มีเฉพาะกระเบื้องสีส้ม และการไม่ซ้อนชั้นหลังคา ซึ่งพบในอาคารที่เป็นลักษณะเฉพาะของอาคารที่สร้างโดยกรมพระราชวังบวรสถานมงคล จึงถือเป็นข้อกำหนดความแตกต่างระหว่างช่างได้เป็นอย่างดี โดยอาจเป็นเพราะเจ้านายฝ่ายวังหน้ามีฐานันดรที่ต่ำกว่าพระมหากษัตริย์การสร้างอาคารจึงไม่อาจสร้างให้มี ลักษณะเหมือนกันได้ทุกประการ ลักษณะที่กล่าวมานี้ยังพบบนเครื่องหลังคาของพระอุโบสถ พระวิหาร ของวัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ฯ และพระอุโบสถวัดชนะสงครามฯ ด้วยเช่นกัน ซึ่งทั้งสามแห่งที่กล่าวมานี้ล้วนสร้างโดย สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท ทั้งสิ้น