หัวหน้าโครงการ : นายรัชพล  เต๋จ๊ะยา

สังกัด : คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร

“กระจกเกรียบ” เป็นส่วนสำคัญส่วนหนึ่งของการประดับตกแต่งในงานช่างไทยสมัยรัตนโกสินทร์ เช่น หน้าบัน ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ เสา ประตู หน้าต่าง ฐานชุกชี ฐานพระพุทธรูป และพวกงานเครื่องไม้จำหลัก เช่น ธรรมาสน์ บุษบกประดิษฐานพระพุทธรูป รวมทั้งเครื่องทรงพระพุทธรูปทรงเครื่อง ทั้งที่เป็นงานปูนปั้นและงานโลหะ เช่น พระพุทธรูปทรงเครื่องต้นอย่างจักรพรรดิ ประดิษฐานขนาบคู่พระประธาน ภายในพระวิหารวัดเทพธิดาราม งานปูนปั้นประดับกระจกเกรียบพระเขนยพระพุทธไสยาสน์ วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม ศิลปกรรมกระจกเกรียบประดับพุทธบัลลังก์พระศรีศากยมุนีในพระวิหารหลวง วัดสุทัศนเทพวราราม เป็นต้น
ในงานวิจัยนี้ได้มุ่งศึกษารูปแบบทางศิลปกรรมร่วมกับการศึกษาด้วยกระบวนการทางวิทยาศาสตร์อีกมิติหนึ่ง เพื่อเชื่อมโยงความสัมพันธ์กันเชิงองค์ประกอบวัตถุธาตุ จากหลักฐานร่องรอยกระจกเกรียบในงานศิลปกรรมที่สร้างขึ้นในอดีต โดยกระบวนการผลิตกระจกเกรียบจะใช้วิธีการดั่งเดิมที่ได้รับการถ่ายทอดจากบรรพบุรุษของผู้วิจัย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษางานช่างกระจกเกรียบในศิลปกรรมไทย การผลิตกระจกขึ้นใหม่โดยให้มีคุณสมบัติและคุณภาพเทียบเท่ากระจกโบราณ รวมทั้งการอนุรักษ์งานศิลปกรรมที่มีการประดับกระจกเกรียบ สู่การอนุรักษ์และพัฒนา ทั้งนี้ เป็นการวิจัยควบคู่ไปกับการวิเคราะห์งานศิลปรรมทางด้านประวัติศาสตร์ศิลปะ เพื่อความถูกต้องของหลักฐานในการวิเคราะห์ด้านรูปแบบ เป็นแนวทางการอนุรักษ์อย่างยั่งยืนต่อไปในอนาคต